Naam: Robin van Dijken
Adres, Woonplaats: Achterweg, Onderdendam
Leeftijd: 34 jaar
Burgerlijke staat: Vrijgezel (Ik heb geen vrouw 😅).
Beroep: Heftruckchauffeur bij staalbedrijf Mourits in Bedum.
Hobby’s: Bier drinken, sleutelen aan mijn auto’s en sinds kort ben ik door buurman besmet met het vissen.
Lievelingsgerecht: Dat zijn er meerdere, broodje hamburger speciaal, lasagne en vis.
Mooiste film ooit gezien: Smokey and the Bandit.
Mooiste sportmoment ooit: Dat was in 2021 toen Max Verstappen wereldkampioen werd.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik heb geen boeken, want ik heb dyslexie.
Kijkt het liefst naar: Formule 1
Beste popsong aller tijden: Ik heb een brede muzieksmaak op Nederlandstalig gebied.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Op een mooie zomerdag in mijn Pontiac met het dak open, langs terrasjes rijden.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Onderdendam en Noordpolderzijl.
Favoriet vakantieland: Oostenrijk, Kroatië en Italië.
Mooiste stad: Grunn.
Favoriete auto: Mijn Pontiac en Sjomp, mijn Megarun-auto. Deze is helaas stuk gegaan.
Waar heb je spijt van: Nergens van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis door Amerika maken met een camper.
Droomvrouw/man: Jutta Leerdam
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Het liefst helemaal niet, maar als het moet voor twee blonde vrouwen.
Hoogtepunt uit het leven: Ik hoop dat het nog moet komen, maar op dit moment zijn het de Megarun-vakanties.
Dieptepunt uit het leven: Dat mijn Megarun-auto (Sjomp) vorig jaar stuk is gegaan, na 11 jaar trouwe dienst.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn buurman Rene Houttuin. De man vertelt met een biertje in de hand de mooiste verhalen en hij heeft mij afgelopen zomer aan het vissen gekregen.
Wat wil je verder nog kwijt: Al is het leven nog zo zuur, alles smaakt beter uit de frituur!…
Het is maandagmorgen zo rond 07.30 uur wanneer ik de hond uitlaat middels een rondje bos. Gelukkig is het niet heel donker meer. De laatste keer dat ik hier liep, was het bijna zaterdagnacht. Vlak voor het bruggetje moest je door een soort van goudzoekermijn waarvan het verhaal ging dat lang niet alle goudzoekers terugkeerden. Of zoiets, haha….
Het was de jongste bonusdochter die enige weken geleden aangaf dat het de hoogste tijd was voor een gezinsuitje en ze gaf ons op voor de spooktocht door donker Middelstum en omstreken. Met als gevolg dat we zaterdagavond zo rond 21.45 uur vol verwachting neerstreken in Hippolytushoes waar we op kolderieke wijze opgewacht werden door het kappersechtpaar en hun gevolg. De inschrijving was in elk geval gelukt.
Niet veel later zwierven we door de donkere gangen van het Hippyhoes. Wij met zijn vijven en drai wichter oet Kannes. El had er vanaf haar ziekbed duidelijk zin in en we waren blij dat we het Middelstumer bos in konden vluchten. Maar of we daar veilig waren? Gelukkig loodste Mense ons in de taxibus van Gerard en zetten we koers naar het pittoreske Huizinge waar de toren al prachtig verlicht was als teken dat dit dorpje zich bij uitstek leent voor een griezelige spooktocht.
Een rondje rondom de kerk over het smalle bruggetje was ons deel. Dwars door de schuren van de boerderij van Westing waar Goofy uitgeteld lag tussen de overige spoken en enige kalfjes ons nieuwsgierig aankeken. Ook mooi om een keer een bezoekje te brengen aan het dorpshuis van Huizinge, daar was ik immers nog nooit geweest. Daarbij kwamen we ook langs de halve molen, waarvan menigeen vast het bestaan niet kent.
Het was een mooie opstap naar de prachtige finale die ons via Ten Berge eerst naar de parkeerplaats nabij Melkema bracht waar we ons met spoken warm konden dansen bij het kampvuur alvorens ons te wagen aan een rondje rondom De Plaats Melkema. Waar we ons konden vergapen aan alle wapenfeiten waarmee buurman het de afgelopen weken zo druk had. Mooi man.
Niet veel later kregen we aan de rand van het dorp een lift aangeboden door taxi De Kam die ons terugbracht naar het Middelstumer bos. Na de laatste stuiptrekkingen langs enige attracties namen we rond twaalven nog even een gezellig afzakkertje bij Aaf en Klazien om bij te komen van de schrik. Man, wat is er een…
Jakob en Peter, kunnen jullie jezelf in het kort even voorstellen?
‘Peter Tillema is de naam, 54 jaar, opgegroeid in Loppersum en inmiddels alweer jarenlang in Stedum wonend. Ik ben getrouwd met Brenda en vader van zoon Jasper en dochter Sabine en sinds twee jaar de trotse opa van kleindochter Lynn. Na de MEAO ben in de verzekeringsbranche terechtgekomen. Ik ben zakelijk adviseur in Winschoten maar heb veel klanten hier in de omgeving zitten. Toneelspelen is mijn grootste hobby en dat doe ik bij ONA (Ontspanning Na Arbeid) in Stedum.’
‘En ik ben Jakob Roorda, 67 jaar, geboren in Zuidwolde, getogen in Ten Post maar inmiddels alweer jarenlang met veel plezier in Bedum wonend. Ik woon samen met Liesbeth die uit een eerdere relatie twee dochters heeft, zelf heb ik drie zoons. Na de MEAO ben ook ik de verzekeringen ingerold en in 2013 voor mijzelf begonnen. Ik ben inmiddels met pensioen maar werk nog wel twee dagen in de week. Als hobby mag ik graag naar sport kijken zoals naar voetbal en hockey. Ik ben dan ook regelmatig op het plaatselijke sportpark te vinden.
Beiden al de nodige jaren als vrijwilliger in de kerk actief?
Peter: ‘Ik ben inderdaad al vele jaren actief waaronder drie periodes als ouderling en daarbij ook twee keer voorzitter van de kerkenraad geweest. In 2018 zijn we gefuseerd tot de GTSTP-gemeente bestaande uit de oorspronkelijke kerken van Garmerwolde/Thesinge, Stedum en Ten Post. We zijn een PKN-gemeente. Sinds twee jaar beheren Brenda en ik het kerkgebouw Trefpunt in Stedum en ik ben daarnaast nog preekvoorziener.’
Jakob: ‘Ik ben sinds 2021 voorzitter van de PKN-gemeente in Bedum. Daarvoor was ik jarenlang scriba en ik ben in mijn jongere jaren ook GJV-leider geweest en heb huiscatechese gegeven. Toen ik in 1982 in Bedum kwam wonen, stonden ze na twee maanden al op de stoep met de vraag of ook ik kerkelijk actief wilde worden in het jongerenwerk.’
Jullie hebben elkaar door het verzekeringswerk wat beter leren kennen?
De Goudse verzekeringen organiseert al jarenlang een kennisdag in het Spant in Bussum en daar gaan we beiden al jarenlang heen. En dan raak je vanzelf wat aan de babbel en dan blijkt vervolgens dat je hemelsbreed nog geen tien kilometer van elkaar afwoont. We carpoolen al wel bijna vijftien jaar gezamenlijk die kant op en tegenwoordig kunnen we het onderweg dan ook mooi hebben over de voorbereidingen van onze…
Het was eind augustus toen mij plotseling te binnenschoot dat ik het jaarverslag over het afgelopen seizoen nog moest schrijven. Meestal doe ik dat eind juni of in juli, dan zit alles immers nog vers in het snotje.
Zou seizoen 2025-2026 een saai seizoen geweest zijn, dat ik dit zomaar vergeten ben? Maar toen ik er eens goed over nadacht, bleek dit natuurlijk helemaal het geval niet te zijn. Want saai en vv Middelstum, dat past immers niet bij elkaar.
Goed, het eerste elftal deed niet mee om de hoofdprijzen maar het team van debuterend hoofdtrainer Jan Pieter Westing speelde zich door een eclatante 0-3 overwinning tegen ‘angstgegner’ Poolster uit in Spijk toch mooi voor de laatste competitieronde veilig met een keurige zevende plaats tot gevolg. Tegen kampioen Lewenborg werd zelfs twee keer gewonnen. Ook hulde voor de technische commissie die met kind van de club Westing een verrassende naam uit de hoge trainershoed, die steeds dunner bezaaid is met trainers, wist te toveren.
Het tweede team ontpopt zich steeds meer als een vriendenteam met een ruime bezetting dat zich altijd aardig weet te roeren en telkens bovenin weet mee te draaien. Voor Middelstum 3 was het helemaal een bijzonder seizoen want men draaide vanaf het begin bovenin mee door bijna alles te winnen.
Op het eind werd het echter door al die doordeweekse wedstrijden tegen steeds sterker worden tegenstanders steeds spannender maar in de beslissende wedstrijd tegen naaste concurrent vv Winsum wist men op een gezellig vol sportpark onder leiding van commentator DJ Eling met maar liefst 6-0 te winnen waarna het feestgedruis los kon barsten.
Dat feestgedruis was helaas voor het vierde niet weggelegd. In een kleinere competitie met slechts acht ploegen werd er bijna niet gewonnen maar de spaarzame goals werden gelukkig wel groots gevierd. Helaas is dit elftal nu ter ziele gegaan.
Snel door naar onze zeven keer zeven teams die hun wedstrijden op de vrijdagavond afwerken. Op onze dames stond wederom geen maat want zij wisten zowel de najaars- als voorjaarsreeks winnend af te sluiten. De mannen 45+ volgden in de najaarsreeks hun voorbeeld maar kwamen er in het voorjaar minder aan te pas.
En dan natuurlijk onze jeugd want zij hebben de toekomst immers nog aan hun voeten liggen. Waarbij het direct leuk is om te melden dat JO-19 op dezelfde dag als het derde kampioen werd wat het feestgedruis alleen maar verhoogde. Ik…
Vorig jaar schreef ik over de aardbevingsdreun in Zeerijp en over de plannen die ik had voor het mooie erf van de Occo Reintiesheerd en over van alles wat toen gaande was. Nu had ik een persoonlijke dreun in het voorjaar van 2026 te verwerken. Van de plannen voor het boerenerf is niet zo veel terechtgekomen en hopelijk gaan we in 2027 aan de slag met leuke plannen voor het geweldige historische boerenerf.
Ik maakte vorig jaar nadat ik dit stuk had geschreven leuke plannen voor een vakantie met mijn lieve vriendin. Een studiegenoot die ik leerde kennen in 1986 op de HBO-V. We maakten toen een geweldige interrailvakantie en vertrokken heerlijk jong (18 en 19 jaar) en onbevangen met onze rugzakken in de zomer van 1987. Je kon alle dagen van de maand reizen met de trein door heel Europa. We gingen voor het maximale. Met de trein door voormalig Joegoslavië, via Griekenland naar Istanbul.
Onze ouders hadden blijkbaar het volste vertrouwen…. Geen mobiele telefoon en de communicatie ging via brieven en telefooncellen waarin de één muntjes stond te gooien en de ander probeerde te bellen. Als dit al lukte……. Met je cash op zak in de vorm van travelcheques, dragend op je buik, die je moest omwisselen bij banken. Geen google maps, maar een reisgids en hulp vragen onderweg voor reistijden en waar te overnachten. Het werd voor mij een levensveranderende reis en er ontstond een vriendschap voor het leven.
Wat waren we nog naïef. We ontdekten de verschillen van onze leef- en kledingstijl met de bevolkingsgroepen in het toenmalig Joegoslavië. Wat waren we verbolgen als we van top tot teen werden bekeken. We hadden heus kennis van moslimlanden maar wisten niet wat dat precies betekende. We merkten al snel dat de belangstelling die we kregen als jonge blonde meiden met blauwe ogen, korte broek en hemdjes dragend, erg overweldigend was.
We ondervonden dat de wereld die wij normaal vonden voor de moslimgemeenschap echt niet normaal was. We dachten in eerste instantie zo naar Istanbul te reizen. Gelukkig ontmoeten we ook lieve mensen die ons waarschuwden dat het niet verantwoord was om dat samen te doen. We gingen uiteindelijk met een groep jongens en meiden uit Engeland, Schotland en Zweden. Gelukkig maar, we maakten heel wat mee.
De wereld lag in deze reis aan onze voeten we waren onbevangen en we vonden alles geweldig. Dat wat we bezochten,…
Naam: Werner Huitsing
Adres, Woonplaats: Bedum, tegenover het station.
Leeftijd: 34 jaar
Burgerlijke staat: Vrijgezel, hopelijk komt daar ooit verandering in! 😀
Beroep: Sinds kort bij Wensink – Q-Buzz.
Hobby’s: Naar feestjes gaan, sinds kort vissen, Formule 1 kijken en radioprogramma’s maken. Ik heb vier jaar lang een jongerenprogramma gemaakt bij de toenmalige lokale omroep van Haren, Haren FM.
Lievelingsgerecht: Een beste portie spareribs waarbij het vlees van het bot afvalt, heerlijk!
Mooiste film ooit gezien: Smokey and the Bandit en dan het eerste deel.
Mooiste sportmoment ooit: Dat Max Verstappen voor het eerst wereldkampioen werd.
Mooiste boek ooit gelezen: Ik ben geen lezer, het enigste wat ik vroeger fanatiek heb gelezen is de Donald Duck. 😆
Kijkt het liefst naar: Een spannende Formule 1 race, helaas is het de laatste tijd wat minder spannend.
Beste popsong aller tijden: Mijn muzieksmaak is heel breed en ik luister vanalles. Dus nee, echt een favoriet heb ik niet.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Daar moet ik nog achter komen. 😅
Mooiste plekjes van het Hogeland: Bedum en Onderdendam.
Favoriet vakantieland: Dat is Kroatië, heerlijk eten en mooi weer en je kunt er heel mooi met een speedboot varen.
Mooiste stad: Groningen, met het Forum en de Grote Markt.
Favoriete auto: Mijn Mercedes Citan. 🤩
Waar heb je spijt van: Eigenlijk nergens van.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een reis naar New York maken.
Droomvrouw/man: Mijn droomvrouw moet ik nog tegenkomen.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Ik blijf liever slapen, maar als iemand hulp nodig heeft, mag het altijd! 😄
Hoogtepunt uit het leven: Dat ik op mijzelf woon, het is een mooi plekje en het bevalt mij uitstekend! Verder dat ik ieder jaar mee doe met de Megarun, we beleven de mooiste en gekste dingen.
Dieptepunt uit het leven: Afgelopen jaar zat ik nogal met mijzelf in de knoop. Dat was wel een dieptepunt, niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn ouders. Gelukkig is het allemaal weer goed gekomen!
Volgende vluggertjesgast en waarom: Mijn beste kameraad Robin van Dijken, we kennen elkaar al zo’n 30 jaar. Ieder weekend ga ik naar hem toe in het mooie Onderdendam. Hij is altijd erg behulpzaam en staat altijd voor mij klaar! Een betere kameraad kan ik mij niet wensen!
Wat wil je verder nog kwijt: Ik zag eens een tegeltje en daar stond op: ‘Dag is nooit zo nat, of zun…
Tjarco, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Sinds mijn bijdrage aan de vluggertjesrubriek weet je natuurlijk alles al van me. Dat ik mijn hele leven in Bedum woon en hier nooit meer weg wil bijvoorbeeld. Dat ik 49 jaar ben en samenwoon met Laura. Ik werk als schilder bij Groefsema Schilders.
De zaak die ooit opgericht is door mijn opa, daarna overgenomen werd door mijn vader en een oom en tegenwoordig runt mijn broer het schildersbedrijf. Daarbij heb ik ook nog een 0-urencontract in de gehandicaptenzorg als groepsbegeleider in de Hamsterborg in Middelstum. Ik mag graag voetballen en reis veel.
Welke landen staan de komende half jaar op het programma om te bezoeken?
De laatste jaren pak ik vaak die landen mee waar ik nog nooit geweest ben. Voor de komende maanden, van november tot en met maart ongeveer, staan de nodige Afrikaanse landen op het programma. Dit zijn Liberia, Sierra Leone, Guinee, Guinee Bissau, Turkmanistan, Somalië, Djibouti, Tsjaad, Kameroen, Gabon en Equatoriaal Guinee.
Elf landen in totaal en vaak blijf ik maximaal een week in een nieuw land hangen. Dan richt ik mij of op een heel mooi gebied, een bijzondere waterval of een mooie stad. Wanneer ik denk dat er echt veel te zien en te ontdekken valt dan blijf ik langer maar het maximaal aantal weken is dan drie.
In Nieuw-Zeeland ben ik bijvoorbeeld al tien keer geweest en in Thailand vijftien keer. De Dominicaanse Republiek is bijvoorbeeld zo’n indrukwekkend mooi land dat je het er met gemak wel drie weken volhoudt.
Waar komt die reisliefde eigenlijk vandaan?
Toen ik in 2002 afstudeerde als sociaal pedagogisch hulpverlener op het HBO in Groningen, tegenwoordig heet de studie social work en deze studie wordt aan de Hanze gegeven, ben ik direct gaan reizen en dat beviel zo goed dat ik in totaal elf maanden onderweg was. Later ben ik nog een keer zeven maanden op pad geweest. Je ging naar huis om geld te verdienen en dan vertrok je weer.
Op den duur krijg je een partner en ga je je settelen en wordt het reizen wel wat minder. Maar Laura gaat de laatste jaren vaak mee op vakantie maar is minder flexibel qua werk. Vaak ga ik alleen naar de landen waar ik nog nooit geweest ben en gaat zij mee naar de meer gangbare vakantielanden. We wisselen het in de wintermaanden vaak wat af. Ik…
Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Tjaakje Grietje Dijkema-Danhof zo luidt mijn volledige naam, roepnaam Tjarda. Ik ben op 28 april 1958 geboren in Westernieland als een na oudste van in totaal zeven kinderen. Tussen de oudste en de jongste zit achttien jaar verschil. Mijn broers en zussen wonen in Westernieland, Loppersum en Winsum maar ook in Friesland en Den Haag. Pa was vrachtwagenchauffeur en werkte met zijn twee vrijgezelle broers op de boerderij van zijn ouders en moeder regelde het drukke huishouden. Zij leeft overigens nog steeds, is 91 jaar en woont in Winsum.
Toen ik achttien was, ging ik op kamers wonen in de stad. Na getrouwd te zijn, woonden Dirk en ik eerst op de boerderij van zijn ouders in Crangeweer net buiten Stedum maar in 1980 verhuisden we naar de Singel. Sinds 1984 wonen we met veel plezier al weer dik veertig jaar aan de Lellensterweg in Stedum.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1979 getrouwd met de oorspronkelijk uit Sint-Annen afkomstige maar in Stedum getogen boerenzoon Dirk Dijkema. We leerden elkaar anderhalf jaar eerder kennen tijdens een CPJ-toneel-/feestavond in Ten Boer. Ik woonde destijds in Groningen en ging met een vriendin mee en het was direct raak tussen ons ondanks het leeftijdsverschil van vijf jaar.
Dit huwelijk heeft ons drie zoons en een dochter geschonken. Henk diende zich aan toen we nog op de boerderij woonden en dat was in 1980. Hij woont nu met zijn partner in het Brabantse Sprang-Capelle. Janita is in 1982 geboren en woont met haar met haar man in Bedum. Siebrand kwam in 1986 op de wereld en drie jaar later werd Jaap geboren. Zij wonen allebei met hun partners in Middelstum.
Wij zijn de trotse opa en oma van zeven kleinkinderen, in leeftijd variërend van drie tot elf jaar oud. Maandag is onze vaste oppasdag maar tussendoor vangen we de kleinkinderen ook af en toe wel op. Met veel plezier hoor, het is echt een verrijking van ons leven.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Pieterburen, ging in naar de MAVO in Rasquert waar ik op zestienjarige leeftijd mijn diploma behaalde. Op de MAVO kwam ik erachter dat ik graag de zorg in wilde maar eerst volgde een tussenjaar in een vormingsklas in Groningen in de huishoudelijke richting. Daarna ben ik nog een jaar administratief werk voor de Vereniging van Bakkersbedrijven gaan…
Afgelopen weekend brachten we elders door en wel op de Utrechtse Heuvelrug. Daar komen we niet zo heel vaak maar ik vond het een verrassend mooie omgeving. En toevallig waren we hier vorig jaar ook nog want het AFAS-theater ligt vlakbij het Van der Valk-hotel waar we logeerden. Vorig jaar deden we in dit theater de musical Doe Maar aan. Dit jaar lag er ook weer een musical aan ons bezoek ten grondslag en wel het met gejuich ontvangen 40-45.
Maar Leusden was onze uitvalsbasis dus en we mochten overnachten in een fijn hotel waar ons een mooie ruime kamer wachtte. En een honderdtal militairen in uniform want die bleken hier hun jaarlijkse reünie te vieren. Luidruchtig ook en tot diep in de nacht aldus de vrouw die maar moeilijk in slaap kon komen. Ik had hier minder last van en dat kwam misschien wel door het biertje dat ze me aanboden toen in na het eten nog even een klein ommetje ging maken.
Buiten stond zo’n biertruckje waar je allerhande alcoholische versnaperingen kon krijgen en toen ik ging kijken of ik achter dit wagentje de garage binnen kon komen, werd ik geroepen. Men hoorde al snel dat ik uit Groningen kwam en door zo’n hoge pief, gezien zijn talloze decoraties, werd het verzoeknummertje ‘Hoornse Plas’ van Pé en Rinus aangevraagd.
En zo voelde ik mij direct thuis tussen de mannen van het onderhoudsregiment die uit heel Nederland afkomstig waren. Ik kon ze nog mooi even deelgenoot maken van het feit dat ik als foef een van de laatste dienstplichtige soldaten was die ons land gediend heeft. Maar ik moet ook zeggen dat ik al die sterkte dienstverhalen al snel weer zat was en dus zocht ik maar rap de hotelkamer weer op.
Het bedje lag heerlijk en dat kwam goed uit want de wandelteller telde veel kilometers. Wat een verrassend mooie omgeving is dit toch. Ik bracht bezoekjes aan Zeist, Maarn (een mooie wandeltocht door bos en hei), Woudenberg (de Pyramide van Austerlitz was helaas gesloten. Nooit geweten dat hier begin 1800 in de omgeving 18.000 Franse soldaten gelegerd waren die, om de verveling tegen te gaan – in de vorm van een piramide annex obelisk – een monument ter ere van Napoleon maakten) en het prachtig dorpje Amerongen waar ik een mooi kasteel bezocht.
Zaterdag was de dag dat we vervolgens Amersfoort aandeden. In 2018 hadden we hier…
Naam: Johan Bulthuis
Adres, Woonplaats: Steijnstraat, Baflo.
Leeftijd: 51
Burgerlijke staat: Getrouwd met Gerrieneke, we hebben een samengesteld gezin.
Beroep: Facilitair coördinator bij BTNdeHaas, een veelzijdige baan waar ik veel plezier aan beleef.
Hobby’s: Ik mag graag klussen in en om het huis, onderhoud en verbouw.
Lievelingsgerecht: Lastig kiezen want er is niet veel wat ik niet lekker vind maar mijn eigen snert is wel echt een favoriet.
Mooiste film ooit gezien: Een mooiste weet ik zo niet maar actiefilms doen het in het algemeen wel goed.
Mooiste sportmoment ooit: Ik ben geen sportman.
Mooiste boek ooit gelezen: Boeken lezen heb ik nooit echt gedaan, ik ben meer een plaatjeskijker.
Kijkt het liefst naar: Voor even een rustmoment kijk ik graag naar Gold rush.
Beste popsong aller tijden: Niet echt een voorkeur maar muziek uit de jaren 70, 80, 90 en Nederlandstalig is prima.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Geen idee, maar het juiste komt vanzelf.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Ik vind het hele Hogeland prachtig, mooie dorpen en een weids uitzicht.
Favoriet vakantieland: Oostenrijk zal mij nooit gaan vervelen, prachtige natuur en dikke bult’n!
Mooiste stad: Ik ben geen stadsmens, doe mij maar het dorpse.
Favoriete auto: Volvo
Waar heb je spijt van: Echt spijt heb ik niet.
Wat zou je ooit nog willen doen: Een rondreis door Noorwegen /Zweden maken, lijkt mij erg mooi.
Droomvrouw/man: Mijn eigen vrouw uiteraard.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Als er nood is, mag je mij altijd wakker maken.
Hoogtepunt uit het leven: De kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Ik heb niks als een dieptepunt ervaren, positief blijven is mijn motto.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Cris Senneker, mijn kameraad en hij heeft vast een mooi verhaal.
Wat wil je verder nog kwijt: Ik ben een jaar geleden begonnen met het verhuren van mobiele keukenblokken, deze kun je inzetten bij onderhoud of verbouw. Deze zijn volledig mobiel en van alle gemakken voorzien om ook tijdens de verbouwing fatsoenlijk te kunnen koken: https://www.facebook.com/profile.php?id=61582840768469.…
Na een onderbreking van een jaar zou ik toch genoeg inspiratie moeten hebben om weer eens een column te schrijven voor Bert. Terugkijkend naar mijn laatste columns zie ik toch een rode draad ontstaan en dat zal velen niet verrassen: vv Stedum.
Met columns over o.a. vrijwilligers en clubliefde waren de verhalen nog vrij algemeen maar de laatste 2 bijdragen stonden dichter bij de vv Stedum: de tribune en het opstelkastje. Zo kan je stellen dat dit deel 3 wordt in de columnreeks over wat voor mij de mooiste voetbalclub van Nederland is. In dit deel: het oude voetbalveld.
Menig kind die graag mag voetballen is niet weg te slaan op een trapveldje of pleintje. Elk dorp en elke stad heeft ze: midden in weilanden, verscholen in een Venixwijk, tussen garage boxen of gewoon in een park. Als kind had ik de luxe dat er gelijk tegenover ons huis een trapveld was, en wat voor één. Gewoon een compleet voetbalveld van ca. 110 bij 60 meter: het oude voetbalveld. Als groot voetbalfan was ik hier vanaf mijn 6e meerdere keren per week te vinden.
Al ver voor de oprichting van de vv Stedum in 1934 werd er in en rondom Stedum gevoetbald onder verschillende verenigingsnamen. Na de oprichting werd op weilanden rondom Stedum gevoetbald maar eind jaren 30 kreeg vv Stedum dan eindelijk een eigen voetbalveld. Dit aan de 3-sprong van de huidige Weem en Hilmaarweg te Stedum op de plek waar nu de basisschool De Klaver staat.
Het waren tijden waarin de schapen voor de wedstrijd van het veld gejaagd moesten worden en waar je na de wedstrijd je met een beetje mazzel kon afspoelen met wat water uit een emmer. Het was ook het veld waar vv Stedum zijn hoogtijdagen kende in de jaren 60 met wedstrijden tegen o.a. Harkemase Boys en Urk voor 1000 man publiek. Publiek dat gewoon vlak langs de lijn stond want hekwerk zat er niet om het veld.
Dit veld werd in 1968 ingeruild voor het huidige sportpark in Stedum waar zelf een gigantische tribune met sporthal verrees. Toch bleef het oude veld bestaan en in gebruik door de vv Stedum. In eerste instantie werden er ook nog wel eens wedstrijden gespeeld op het veld maar door afname van het aantal teams werd het al minder nodig om nog richting de Hilmaarweg te gaan en steeds meer kreeg het veld de functie van…
Naam: Patrick Huitsing
Adres, Woonplaats: Boerdamsterweg in het mooie Middelstum (nabij Westerwijtwerd)
Leeftijd: 40 jaar
Burgerlijke staat: Getrouwd met Janniene. Samen de ouders van twee mooie kids: Lieke en Liam.
Beroep: Automonteur
Hobby’s: Mountainbiken en aan auto’s sleutelen.
Lievelingsgerecht: Spruitjes geprakt met aardappelen en lekker veel mosterd erover.
Mooiste film ooit gezien: Meerdere actiefilms komen hiervoor in aanmerking.
Mooiste sportmoment ooit: Mijn eerste beker die ik behaald heb met autocross.
Mooiste boek ooit gelezen: Kameleon en Donald Duck.
Kijkt het liefst naar: F1
Beste popsong aller tijden: Vanalles wel wat maar muziek uit de jaren ’90 vind ik het mooist.
Mooiste/succesvolste versiertruc: Gaat vanzelf.
Mooiste plekjes van het Hogeland: Mijn eigen plekje, heerlijk rustig.
Favoriet vakantieland: Italië en Duitsland.
Mooiste stad: Valkenburg
Favoriete auto: Mijn eigen Audi Coupe GT replica Rally!
Waar heb je spijt van: Geen idee eigenlijk.
Wat zou je ooit nog willen doen: Over een circuit racen.
Droomvrouw/man: Ja, Janniene natuurlijk.
Waar mogen ze je ’s nachts voor wakker maken: Als er iemand hulp nodig heeft. En mijn kinderen kunnen mij altijd wakker maken als er wat is.
Hoogtepunt uit het leven: Geboorte van mijn kinderen.
Dieptepunt uit het leven: Het verlies van dierbaren.
Volgende vluggertjesgast en waarom: Werner Huitsing. Mooiste kerel die ik ken, haha.
Wat wil je verder nog kwijt: Geniet van het leven en maak er het beste van!…
Alweer vijftien jaar timmert Koos Linstra inmiddels aan de weg met zijn Linstra Bedrijfsadvies. In 2011 startte hij in het oude gemeentehuis van Middelstum aan het Concordiaplein. Toen dat gebouw een andere invulling kreeg, groeide de onderneming door aan de Oude Schoolsterweg. Om vervolgens in 2018 thuis te komen aan de Heerestraat. De plek waar hij, samen met zijn collega’s Jesse Smit en Allert Moeken, ondernemers en particulieren op een ontspannen en vakkundige manier begeleidt vanuit een breed perspectief.
Echter, door de versterking van het bedrijfspand van Linstra Bedrijfsadvies aan de Heerestraat in Middelstum worden de bedrijfsactiviteiten vanaf maandag 2 november enige maanden vanaf de Boerdamsterweg 12E in Middelstum voortgezet. Daardoor kunnen Koos, Jesse en Allert tijdelijk genieten van het prachtige uitzicht op het hoofdveld van vv Middelstum! Waarschijnlijk keren ze rond 1 februari terug naar het oude vertrouwde adres aan de Heerestraat.
Via zijn website leren we dat Linstra Bedrijfsadvies is in te schakelen voor het zorgvuldig afhandelen van uw administratie en salarisadministratie. Maar ook voor uw jaarrekeningen, inclusief een deskundige analyse van uw financiële positie, kunt u bij hem terecht. Niet onbelangrijk want een jaarrekening is een instrument om te bepalen hoe het met uw onderneming gaat. Belangrijk dus om beslissingen te nemen over hoe verder te gaan. Linstra Bedrijfsadvies denkt daarin graag met u mee.
Ook kan Koos u de fijne kneepjes van het online boekhouden bijbrengen. Hij kan op afstand meekijken en adviseren waar nodig. Tevens staat hij op fiscaal gebied zijn mannetje. U kunt bij hem terecht voor het verzorgen van uw aangiften en fiscale advisering op het gebied van inkomstenbelasting, vennootschapsbelasting, dividendbelasting, omzetbelasting en loonbelasting. Ook als particulier bent u voor uw aangifte inkomstenbelasting zeker welkom. Stap gerust even binnen voor vragen. Dan kunnen die onder het genot van een bakje koffie worden besproken. Wanneer Linstra Bedrijfsadvies uw aangifte mag verzorgen dan heeft u er vervolgens geen omkijken meer naar.
Wat Koos ook als een mooie uitdaging ziet is om (jonge) mensen bij te staan bij het opstarten van hun onderneming. Het overbrengen van zijn vakkennis leidt vaak tot wederzijds enthousiasme en die samenwerking kan het verschil maken. Kennisoverdracht over allerlei cijfermatige aspecten van zijn vak is iets wat hij graag doet.
En gelukkig kan Koos in tijden van topdrukte nog steeds een beroep doen op zijn vrouw Thea die vele jaren administratieve ervaring met zich meebrengt. Zij werkt voornamelijk als verzekeringsadviseur waardoor de…
‘Klepperdeklepperdeklep!!’ Het geluid van onze brievenbus galmt door het huis. De krant. Onze papieren krant, ik ben nog van het knisperende omslaan van de bladzijdes, valt met plof op de mat. Onze krant wordt bezorgd door een vrouw in een autootje met een Duits kenteken met EL van Emsland als eerste letters.
De vrouw met pretoogjes en steevast een lach op haar mond heeft immer een blitsmoderne hoofdtelefoon op haar hoofd, ook als ze achter het stuur zit van haar Fordje. Op het dashboard een verzameling van verschillende kranten.
Wij zijn lid van het Dagblad van het Noorden. Ik lees Herman over zijn verloren vriend uit Onderdendam, een gierend gemis van een grasbaancoureur, een vloekende vlonder tussen hangende keukens, zwoegende Ploegers en zeven winnaars van de Liefke Munnekeprijs.
Een vrijwilligersprijs genoemd naar een koene vrouw uit Krewerd, die na de oerknal van Huizinge in 2012 de aardbevingsproblematiek op de kaart zette. Een van die prijswinnaars is Dorpskracht Middelstum, een groep geweldige Milnsumers en Doordters die hulp bieden bij bezoekjes aan het ziekenhuis, in de tuin of gewoon een praatje maken tegen de eenzaamheid.
Ik zag ze aan het werk in de documentaire Soam van Itamar Kool, de filmmaker van de weg naar Westerwijtwerd. Een staaltje Noaberschap dat de verdiende eer kreeg voor het geweldige werk. Misschien komt het door de film van Itamar, maar ik zie en hoor ineens allemaal Noaberschappers om me heen. Laatst was ik ‘op veziede’ bij de man met de grote snor oet Oskwerd.
Jopke, die vorige week zijn 91e verjaardag vierde, (nog van harte Nainhoes!) had last van het been, net als zijn hond. ‘Honden binnen net minsen’, wist Jaap. Ik beaamde dat want onze Moos poept net als zijn baas het liefst in eigen huis.
Maar die last van het been en de leeftijd weerhoudt Jaap en zijn vrouw Netteke niet om nog medicijnen te brengen naar mensen die ze hoognodig moeten hebben en ze zelf niet kunnen halen. Daarnaast gaat Netteke nog elke dag op veziede bij alleenstaande oudjes van binnen en buiten het dorp die een praatje best kunnen gebruiken. In villa Wardwerda aan de Wadwerderweg kookt Vraauw Nainhoes voor elke ‘Noaberschapveziede’ een hardgekookt ei. ‘Dat vinnen ze lekker en is ook nog goud veur de spieren.’
In het gemeentehuis in Pekela stonden een oudere man en vrouw voor het glas van de balie van Burgerzaken. De vrouw met rollator kwam haar…
Peter, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Ik ben 63 jaar geleden in Garnwerd geboren. Na vier jaar volgde de eerste verhuizing en woonde ik 7 jaar in de wijk Selwerd in Groningen. Daarna verhuisde ik naar Bedum, naar de Lijnbaan. En daar trof ik met Elly een heel leuk buurmeisje waar ik nu nog steeds mee getrouwd ben. Na een aantal jaren ben ik met Elly naar Garnwerd verhuisd waar we acht jaar op een Klipperaak in het Reitdiep te Garnwerd hebben gewoond. Sinds 1994 wonen we met veel plezier aan de Lageweg in Bedum.
We zijn de trotse ouders van zoon Rene die in Zuidwolde woont en dochter Annelien die in Bedum is blijven hangen. Ook op werkgebied heb ik de nodige variatie gehad. Dat moet ook want ik kan niet lang achterelkaar hetzelfde doen, dan slaat de verveling toe. Ik heb lange tijd bij Avebe gewerkt, kortere tijd voor kippenslachterij Storteboom en heb een eigen dakdekkerbedrijf gehad. Daarna weer teruggekeerd in de procesindustrie en ik ben gaan werken voor IJssel Technologie te Veendam waar ik nu tien jaar werk, tegenwoordig als vestigingsmanager. We doen veel voor Nedmag.
Je hebt ongetwijfeld zelf ook wat met schaatsen?
Als voorzitter van de ijsvereniging moet dat ook wel een beetje hé? Helemaal wanneer je aan het Reitdiep geboren bent in het jaar dat die zware Elfstedentocht gereden werd. Toen ik een jaar of vijf, zes was, scheuvelde ik er lustig op los op mijn houtjes. Dat kon mooi in die omgeving op allerlei tochten en plassen maar ook op de ijsbaan.
Ik deed in die tijd ook wel mee aan wedstrijden en was vooral goed in het snelle werk. Toen ik in Bedum ging wonen, viel dat schaatsenthousiasme vast meerderen op want in 1979 werd ik op zestienjarige leeftijd in Bedum het jongste bestuurslid van een ijsbaanvereniging in Noord-Groningen. Dat was in de tijd dat de ijsbaan nog bij de DOMO lag, daar waar nu de zuiveringsinstallatie zit. Tussendoor, toen ik in Garnwerd woonde, ben ik ook nog voorzitter geweest van de plaatselijke ijsbaanvereniging.
Allang voorzitter van de IJsvereniging Bedum?
Toen ik in 1994 terugkeerde in Bedum, ben ik weer in het bestuur gekomen als penningmeester. Ik zwaaide na tien jaar af als bestuurslid, waarna ik werd benoemd tot erelid van de vereniging en dat is altijd een hele mooie onderscheiding. Andries Bosma is voor mij een dikke dertig…